گام ملودی این بیت چیه؟

ervishja

عضو سایت
6/3/20
68
6
8
اگر کسی بتونه یه فایل میدی ازش در بیاره بده که خیلی بهتر
 

فایل های ضمیمه

Mohammad1772

عضو سایت
1/1/17
149
117
43
62
مشهد
قطعه هر چند کوتا شما در گام لا بمل ماژور است اکورد هم براش نوشتم
Ab Major.JPG
 
  • تشکر
واکنش‌ها: ervishja

Farhood

Capo del clan
21/12/11
3,247
10,427
113
54
.
من تونالیته ی اینو در دو مینور میشنوم! :biggrin:
هرچند که با یک کوردِ "لابمل" شروع شده در این فایل، ولی "لابمل" تونیکِ این ملودی نیست. تشخیصِ غلط بخاطر لوپ شدنِ این ملودیه که در فایلِ آپلود شده، از وسط جمله شروع شده. الزاماً شروع یک لوپ، تونیکِ اون نیست.
 

Mohammad1772

عضو سایت
1/1/17
149
117
43
62
مشهد
من تونالیته ی اینو در دو مینور میشنوم! :biggrin:
هرچند که با یک کوردِ "لابمل" شروع شده در این فایل، ولی "لابمل" تونیکِ این ملودی نیست. تشخیصِ غلط بخاطر لوپ شدنِ این ملودیه که در فایلِ آپلود شده، از وسط جمله شروع شده. الزاماً شروع یک لوپ، تونیکِ اون نیست.
البته من هم در ابتدا هم فکر رو می کردم چون واقعا قطعه کوتاه هست و نمی شه تشخیص دقیق داد به قول شما Cm
ولی از اون جایی که من شروع اهنگ رو هم در ملودی وهم در باس نت لابمل میشنوم وبا توجه به هارمونی که میتوان باش کادانس ایجاد کرد این قطعه در Ab ماژور هست
 
  • تشکر
واکنش‌ها: ervishja

Farhood

Capo del clan
21/12/11
3,247
10,427
113
54
.
این "قطعه" نیست که کادانس داشته باشه. این یه "بیت" برای لوپه. اگه کادانس داشته باشه دیگه میشه یه جمله ی کامل، که نیست.
در قطعه ی کامل، نه شروع ملودی، بلکه پایان ملودی تونالیته ی قطعه رو لو میده. حالا در "بیت"، نه در شروع و نه در انتهای ملودی، هیچ تضمینی نیست که روی تونیک بشینه و شما متوجه تونالیته بشی. پس کاری که باید بکنی تعقیب روند ملودی هست که از چه نُت هایی استفاده شده براش.
حالا این ملودیِ اون بیت هست که دوستمون آپلود کرده:

A.png

این هم سرکلیدهای "لابمل ماژور" و "دو مینور":

B.png

کدومشونه به نظرت؟ من البته اون نُت ملودی رو خودم عمداً هیچ سرکلیدی نذاشتم (بحالت عَرَضی نوشتم بمل ها رو) تا خودت بررسی کنی و حدس بزنی.
ما در ملودی نُت D (رِ) رو بکار داریم. نُتی که در لاماژور، بمل هست، ولی در دومینور، بکار.
در نیمه دومِ میزان دوم هم نُت Bb (سی بمل) در واقع بمل هست، ولی بصورت بکار استفاده شده تا در هارمونی (کورد سل ماژور) درست حل بشه در C (دو)ی میزان بعدی (در صورت شکستنِ لوپ و ایجاد میزان سوم با کادانس).
یعنی دقیقاً دومینور.
 
  • تشکر
واکنش‌ها: ervishja, mb1375 و pe32_64

Mohammad1772

عضو سایت
1/1/17
149
117
43
62
مشهد
البته من دوباره گوش کردم دیدم در میزان سوم به جای استفاده از نت (ر) بکار دوباره از می استفاده کردم که اگر قرار باشه در لابمل ماژور باشه اشتباه است
در ادامه هم لابمل سل نوشتم که صحیح ش سل می بمل هست
پس اقرار میکنم گوش شما دقیق تر شنیده
اما شما چرا در میزان دوم با سکوت شروع کردی سکوت نداریم نت Ab هست
دوم تعریف کادانس مخصوص یک قطعه نیست کادانس همین طور که حتما مطلع هستید یعنی خاتمه و جمله هم یعنی قطعه ملودی که با یکی از درجات 1 3 5 گام شروع وخاتمه پیدا کنه خلاصه میشه با 3 یا 4 میزان یه جمله نوشت حتی کامل ؟
 
  • تشکر
واکنش‌ها: ervishja

Farhood

Capo del clan
21/12/11
3,247
10,427
113
54
.
[/QUOTE]
البته من دوباره گوش کردم دیدم در میزان سوم به جای استفاده از نت (ر) بکار دوباره از می استفاده کردم که اگر قرار باشه در لابمل ماژور باشه اشتباه است
در ادامه هم لابمل سل نوشتم که صحیح ش سل می بمل هست
پس اقرار میکنم گوش شما دقیق تر شنیده
اما شما چرا در میزان دوم با سکوت شروع کردی سکوت نداریم نت Ab هست
دوم تعریف کادانس مخصوص یک قطعه نیست کادانس همین طور که حتما مطلع هستید یعنی خاتمه و جمله هم یعنی قطعه ملودی که با یکی از درجات 1 3 5 گام شروع وخاتمه پیدا کنه خلاصه میشه با 3 یا 4 میزان یه جمله نوشت حتی کامل ؟
من اونجا سکوت میشنوم در ملودی. :smile: اون بیس هست که Ab میزنه، نه ملودی. شاید هم قاطیِ Ab بیس شده من نمیشنوم.
اگه دقت کرده باشی من هم گفتم "اگه کادانس داشته باشه دیگه میشه یه جمله ی کامل". نگفتم میشه یه "قطعه".
اونجا هم که گفتم "قطعه نیست که کادانس داشته باشه" برای این بود که شما گفته بودی "واقعا قطعه کوتاه هست". این که اصلاً قطعه نیست.
 

ervishja

عضو سایت
6/3/20
68
6
8
من اونجا سکوت میشنوم در ملودی. :smile: اون بیس هست که Ab میزنه، نه ملودی. شاید هم قاطیِ Ab بیس شده من نمیشنوم.
اگه دقت کرده باشی من هم گفتم "اگه کادانس داشته باشه دیگه میشه یه جمله ی کامل". نگفتم میشه یه "قطعه".
اونجا هم که گفتم "قطعه نیست که کادانس داشته باشه" برای این بود که شما گفته بودی "واقعا قطعه کوتاه هست". این که اصلاً قطعه نیست.
[/QUOTE]
این کامل قطعه هستش. بیت از necro هست. پس ملودی شد Cm?
 

فایل های ضمیمه

Farhood

Capo del clan
21/12/11
3,247
10,427
113
54
.
این کامل قطعه هستش. بیت از necro هست. پس ملودی شد Cm?
این هم قطعه نیست!
صرف اینکه لوپ بیشتری شده باشه و زمانش بلند تر شده باشه، قطعه نمیشه.
"قطعه ی موسیقی" یک روند شروع، بدنه و پایان داره. و ملودیش بلحاظ تئوریک باید در یک تونیک فرود بیاد (البته اگه تونال باشه). این فقط بخش کوچکی از بدنه هست که تکرار میشه (لوپ میشه).
ولی اینکه در همین تکه ی کوچک اون ملودی Cm هست، شکی نیست.
این فایل دوم که فرستادی احتمالاً بدون کلامِ یک کار هیپ هاپ هست. در هیپ هاپ نه داشتن یا نداشتنِ موسیقی مهمه، نه تونالیته، نه شروع موسیقی، نه ملودی، نه پایان موسیقی، نه فرم، نه هارمونی . . .! فقط ریتم مهمه. معمولاً میان یه تکه از بدنه ی یک موسیقی قدیمی (که یه قطعه ی کامل بوده) رو برمیدارن روش یه درامز (کوبه ای) اضافه میکنن، بعدو لوپ میکنن و روش میخونن! همین. برای همینه که خیلی ها معتقدند که هیپ هاپ "موسیقی" نیست. چون از این همه فاکتورهای موسیقی فقط "ریتم" رو داره.
 

ervishja

عضو سایت
6/3/20
68
6
8
این هم قطعه نیست!
صرف اینکه لوپ بیشتری شده باشه و زمانش بلند تر شده باشه، قطعه نمیشه.
"قطعه ی موسیقی" یک روند شروع، بدنه و پایان داره. و ملودیش بلحاظ تئوریک باید در یک تونیک فرود بیاد (البته اگه تونال باشه). این فقط بخش کوچکی از بدنه هست که تکرار میشه (لوپ میشه).
ولی اینکه در همین تکه ی کوچک اون ملودی Cm هست، شکی نیست.
این فایل دوم که فرستادی احتمالاً بدون کلامِ یک کار هیپ هاپ هست. در هیپ هاپ نه داشتن یا نداشتنِ موسیقی مهمه، نه تونالیته، نه شروع موسیقی، نه ملودی، نه پایان موسیقی، نه فرم، نه هارمونی . . .! فقط ریتم مهمه. معمولاً میان یه تکه از بدنه ی یک موسیقی قدیمی (که یه قطعه ی کامل بوده) رو برمیدارن روش یه درامز (کوبه ای) اضافه میکنن، بعدو لوپ میکنن و روش میخونن! همین. برای همینه که خیلی ها معتقدند که هیپ هاپ "موسیقی" نیست. چون از این همه فاکتورهای موسیقی فقط "ریتم" رو داره.
درسته البته این بیت خیلی قدیمیه واسه کارای اولد اسکول
 

ervishja

عضو سایت
6/3/20
68
6
8
این هم قطعه نیست!
صرف اینکه لوپ بیشتری شده باشه و زمانش بلند تر شده باشه، قطعه نمیشه.
"قطعه ی موسیقی" یک روند شروع، بدنه و پایان داره. و ملودیش بلحاظ تئوریک باید در یک تونیک فرود بیاد (البته اگه تونال باشه). این فقط بخش کوچکی از بدنه هست که تکرار میشه (لوپ میشه).
ولی اینکه در همین تکه ی کوچک اون ملودی Cm هست، شکی نیست.
این فایل دوم که فرستادی احتمالاً بدون کلامِ یک کار هیپ هاپ هست. در هیپ هاپ نه داشتن یا نداشتنِ موسیقی مهمه، نه تونالیته، نه شروع موسیقی، نه ملودی، نه پایان موسیقی، نه فرم، نه هارمونی . . .! فقط ریتم مهمه. معمولاً میان یه تکه از بدنه ی یک موسیقی قدیمی (که یه قطعه ی کامل بوده) رو برمیدارن روش یه درامز (کوبه ای) اضافه میکنن، بعدو لوپ میکنن و روش میخونن! همین. برای همینه که خیلی ها معتقدند که هیپ هاپ "موسیقی" نیست. چون از این همه فاکتورهای موسیقی فقط "ریتم" رو داره.
جدا از این مسائل هیپ هاپ یه فرهنک و لایف استایله! و سبکی که بیشتری مفهوم و کانتنت داخلش هست. از لحاظ موسیقی حرف شما درسته اما بیشتر سبکای موسیقی درسته از نظر اصول و تکنیک موسیقی سطح قابل قبولی دارند اما موضوع و مفهوم اشعار حوالی مسائل بی اهمیت و کلیشه ای هستش! در صورتی که هیپ هاپ اصلا اینطوری نیست! نمونش هم رپر امینم که رتبه های بیلبورد رو درو کرد و جایزه ای نبود نبره! و این نشون دهنده اهمیت و توجه به سبک هیپ هاپ از طرف عوام هستش! نا گفته نماند که این سبک در ابتدا برای اعتراض به ظلم و نا برابری پا گرفت !
 

Farhood

Capo del clan
21/12/11
3,247
10,427
113
54
.
جدا از این مسائل هیپ هاپ یه فرهنک و لایف استایله! و سبکی که بیشتری مفهوم و کانتنت داخلش هست. از لحاظ موسیقی حرف شما درسته اما بیشتر سبکای موسیقی درسته از نظر اصول و تکنیک موسیقی سطح قابل قبولی دارند اما موضوع و مفهوم اشعار حوالی مسائل بی اهمیت و کلیشه ای هستش! در صورتی که هیپ هاپ اصلا اینطوری نیست! نمونش هم رپر امینم که رتبه های بیلبورد رو درو کرد و جایزه ای نبود نبره! و این نشون دهنده اهمیت و توجه به سبک هیپ هاپ از طرف عوام هستش! نا گفته نماند که این سبک در ابتدا برای اعتراض به ظلم و نا برابری پا گرفت !
ببین، من حالا نمیخوام بحثی رو راه بندازم که این صفحه بشه مثل جواب و جواب بازی های کودکانه ی معمولِ شبکه های اجتماعی. من صرفاً میخوام اگر کسی این پست ها رو میخونه، یه اطلاعات مختصر و بدون جزئیات در ارتباط با استایل های موسیقی و خواستگاهشون بدست بیاره، که نتیجه ی 50 سال مجاورتِ ممتدِ من با موسیقی غربی هست. اطلاعات بی سَنَدی که جوانها الآن با سرچ کردن در اینترنت گیر میارن رو من و همسنّ های من زندگی و تجربه کردیم. به شنوندگان تمام استایل های موسیقی هم احترام میذارم، ولو چیزی که گوش میکنن، مورد تایید یا علاقه من نباشه.

اول اینکه در هیپ هاپ و سایر استایل های غربی چیزی بنام "شعر" یا "اشعار" نداریم، لیریک داریم. "شعر" و "ترانه" مربوط به فرهنگ پاپ ایرانیه و اینها با هم فرق دارن. بعد، اگر قرار بر ارزش گذاری با متراژ "محتوای کلام" باشه، قبل از اینکه حتی چیزی بنام هیپ هاپ متولد بشه، "راک" این کار رو کرده بود. اگر بحث صرفاً "حرف خوب زدن" باشه، "راک" حاضر و آماده این کار رو میکرد و لزومی به وجود هیپ هاپ نبود (البته اگر معیار فقط محتوای کلام بوده، که نیست). مگر اینکه از بی استعدادی و عدم تواناییِ "ملودی خوندن" مجبور شده باشن یه همچین خلقتی بنام هیپ هاپ انجام بدن. چون به هر حال "راک" جُدای از پیشرو بودن در محتوای مفاهیم لیریک، تواناییِ ملودی خوندن هم لازم داره. ولی در هیپ هاپ اصلاً ملودی نداریم که قابلیتی لازم باشه، و کافیه فقط حرف بزنه روی ریتم. ضمناً اون "بلوز" بود که در برابر ظلم و نابرابری پا گرفت، نه هیپ هاپ. تاریخ سبکها و استایلها چیزی نیست که دیگه روشن نباشه. در ادامه، به خواستگاه هیپ هاپ هم در تاریخ خواهیم رسید.

و این "بی اهمیت" یا "با اهمیت" بودنِ محتوای کلامِ یک سبک رو کی تعیین میکنه؟! (حالا در هر سبک و استایلی)؟ ما که قرار نیست با یک تعریفِ شخصی از واژه ی "مهم" برای دیگران اهمیت تزریق کنیم و فتوا بدیم. هر چیزی برای مشتریِ خودش "مهم" هست. هر محتوایی مشتریِ خودشو داره و تولید موسیقی عامیانه هم یک بیزنسه، و با مشتری طرفه. بلحاظ محتوا، وزین تر از لیریک های پینک فلوید، که یک بند پیشرو راک بوده، نداریم در تاریخ. همون ادعایی که هیپ هاپِ امروز با عاریه گرفتن از راک سعی میکنه صاحب یک ارزش بشه، ولو عاریتی و کاذب. ولی من شماتت نمیکنم، چون هر استایلی شنونده خودشو داره، ولو با محتوای کلامیِ چرت و پرت یا عاریه ای.

خواستگاه هیپ هاپ هم داستان جالب خودشو داره. تاریخی که خیلی از هیپ هاپیست های امروز نمیدونن، و اونهایی هم که میدونن، سعی میکنن به روی خودشون نَیارن!
این اسمِ "هیپ هاپ" از اصوات داخل لیریکِ یک قطعه ی رپ (در واقع اولین هیپ هاپ) مربوط به سال 1979 گرفته شده. بند The Sugarhill Gang در اون سال یک کار سینگل رلیز کردند بنام Rapper's Delight که واندر مایک (یکی از خواننده هاش) همینطور مداوم کلمات بدون معنی ای رو مثل هیب، هاب، هیبیدی هاب دی هاب . . . پشت سر هم تکرار میکنه. از واندر مایک که پرسیدند اینها چیه داری میگی، گفت برای کمک بیشتر به ریتم گرفتنِ رقصی و "ریتم رو با کلمات خوندن" این ایده به ذهنم اومد:


لیریکِ Rapper's Delight رو بعنوان اولین هیپ هاپِ تاریخ، در
برای مشاهده لینک‌ها لطفا ورود یا ثبت نام کنید
میتونید بخونید، که نه تنها خبری از محتوای پر معنی و این حرفها نیست، هیچ ارتباطی به اعتراض و ظلم و این حرفها هم نداره و بیشتر "بلَرزون و بجُنبون" هست! قبل از این کار، چیزی بنام هیپ هاپ نداشتیم. ولی رپ وجود داشت (خیلی کم) که آنچنان شنونده ای هم نداشت و زیاد هم تولید نمیشد. اون دوران، اوجِ دیسکو، فانک، فانک راک، هارد راک، پانک راک، پروگرسیو راک و این چیزها بود، و اصلاً کسی رپ گوش نمیکرد. کسی اصلاً "رپ" نمیدونست چیه. این بند هم Rapper's Delight رو بعنوان یه کار رپ، روی چندتا کورد/ریتمِ فانک (که مال یک بند فانک معروف بود در اون زمان) اجرا کردند، ولی از آنجاییکه فرقهایی داشت با رپ های قبلی، فروش زیادی کرد و از اون به بعد استایلی برگرفته از همون کلماتِ بی معنی شکل گرفت: هیپ هاپ. ما اون دوران رو سرچ نکردیم، زندگی کردیم! ویکیپدیای فارسی علناً با تحریف تاریخچه ی هیپ هاپ اومده کلّی مُهملات سر هم کرده که به هیچ وجه حقیقت نداره (در این لینک در مورد تحریفات ویکیپدیای فارسی در مورد هیپ هاپ صحبت کردیم قبلاً).

قرار نیست بیلبورد و گرَمی و غیره برای ما "اهمیت" دیکته کنه! اونها به پرفروش ها جایزه میدن، مثل هر فستیوال دیگه ای. این نشان دهنده ی "اهمیت" یا "ارزش" نیست. صرفاً نشان دهنده ی فروش بیشتره (تازه این در خوشبینانه ترین حالته. فستیوالها اغلب با تصمیم های از پیش تعیین شده، با دادن جایزه به شخص خاصی، دست به ستاره سازیِ عمدی و تبلیغ غیر مستقیم میزنن!). فروش بیشتر هم الزاماً به معنی "ارزش" نیست. Thriller بعنوان پرفروش ترین آلبوم تاریخ در گینس ثبت شده. آیا این به معنی اینه که اون 9 آهنگ داخل آلبوم Thriller ارزشمند تر و پر اهمیت تر از فلوت سحرآمیز موزارت هستند؟!! فروش اصلاً ربطی نداره به اهمیت و این حرفها. (هر چند که اون 9 آهنگ آلبوم Thriller رو میشه بعنوان قطعاتی که صاحب فاکتورهای موسیقی هستند لاقل بدون اذیت گوش کرد!) ما اگر قرار بشه عنان دل خودمون رو بدیم دست بیلبورد (ها) و گرَمی (ها)، فرقی با یک آدم جوّ زده و دهن بین نخواهیم داشت.

حالا چرا هیپ هاپ در مارکت امروز فروش بیشتری داره؟

علت پرفروش بودن هیپ هاپ
من قرار بود یک مقاله ی مفصّل در ارتباط با بیزنس امروزِ ریکورد پروداکشن داشته باشم در این سایت که حالا یه بخشی از اونو اینجا مینویسم.
از زمانی که با تکنولوژیِ "ضبط"، موسیقی به خونه ها راه پیدا کرد، بیزنسی بنام ریکورد پروداکشن هم متولد شد. از اون زمان به بعد طبعاً سازو کارهایی هم در ارتباط با این بیزنس جدید بوجود اومد که حرف اول رو "کمیت" میزد. کمیت فروش بالا = سود بیشتر. مثل هر بیزنس دیگه ای. اما در موسیقی چه فاکتوری تعیین کننده ی این کمیت بود؟ کیفیت موسیقی؟ کیفیت ضبط؟ کیفیت صدای ووکالیست؟ ارنج خوب؟ لیریک پر محتوا؟ شهرتِ ووکالیست؟ . . . کلّی فاکتور در بالا بردن فروش سهم داشتند. ولی از دید کمپانی های تولید کننده و لیبل ها (اکثراً امریکایی)، اینکه منتظر بشن تا یکی از اون فاکتورها تغییر بکنه تا به فروش کمّیِ بیشتری دست پیدا کنند، وقت تلف کردن بود. برای همین اومدند به طرق مختلف و بیشتر از طریق رسانه ها تغییر عمدی (ولی غیر مستقیم) ایجاد کردند در سلیقه ی شنونده ها (با تبلیغات) تا به کمیت های بالای جدیدی از فروش دست پیدا کنند، و در این راه موفق هم بودند. زمانی دیسکو رو Bold کردند در بین عموم، زمانی فانک سلطان بود، زمانی سینت پاپ، یه دوره ای هاوس . . . و این تغییراتِ سلیقه ای هر چند سال یک بار اتفاق می افتاد (با دست های نامرئی کمپانی ها) و کمپانی ها هم بر سر این موضوع سود های خوبی میکردند. اما چرا الآن 20 سال هست که هیپ هاپ چسبیده به سلیقه ی مخاطبین و تغییری نمیکنه (البته بیشتر مخاطبین امریکایی)؟ چون:

1- موسیقی هیپ هاپ دارای ساختار سختی نیست. نه ارکستر میخواد، نه نوازنده، نه نت نویسی، نه تنظیم، نه سواد موسیقی . . . و هر نوجوانی حتی میتونه با یک "بیت" کپی شده از یک آهنگ دیگه، کل قطعه رو ببنده.
2- تکنیک خوندن هیپ هاپ فقط اجرای کلمات روی ریتمه. ملودی نداره که نیاز به مهارت خوانندگی داشته باشه. بنابر این خیلی ها که خواننده ی بدی هستند هم میتونن هیپ هاپ بخونن.
3- تولید هیپ هاپ نیاز به استودیو و تشکیلات و تجهیزاتِ مجهز هم نداره. کما اینکه الآن بچه های دبیرستانی با یک آیپد کار هیپ هاپ تولید میکنن.
4- با امکانی مثل اینترنت، فروش و رلیز شخصی هم راحت شده که تولید کننده اش نه نیازی به لیبل ها داره و نه تبلیغش.

این چهار فاکتور طی 20 سال اخیر باعث شد کمیت کارهای تولیدیِ هیپ هاپ بصورت شخصی (بدون لیبل) به حد انفجار برسه. بزبان عامیانه تر، 20 ساله که هرکی از مامانش قهر میکنه، میره راحت هیپ هاپ میسازه!! این اتفاق نه تنها باعث کم کاریِ کمپانی ها شد، بلکه کمپانی ها قدرت تغییر سلیقه ی مردم رو هم از دست دادند. الآن حدود 15 سال هست که کمپانی ها مدام تلاش میکنن تا این سلیقه رو تغییر بدن، ولی نمیتونن. چون بخاطر اون 4 علت و آسانیِ تولید، بقدری کمیت کار هیپ هاپ بیشتر شده که مخاطب جوان امریکایی اصلاً فرصت نمیکنه بره مثلاً سراغ استایل های دیگه مثل کارهای مثلاً Adele و غیره. کار هیپ هاپ در اینترنت مثل ریگ ریخته و اصلاً اجازه ی انتخاب بین خود اون هیپ هاپی ها رو هم به مخاطب نمیده! یک چنین وضعیتی به کمپانی ها اجازه ی تغییر رو هم نمیده طبعاً و نتیجه این میشه که فروش هیپ هاپ هم در مقابل استایل های دیگه پایین نمیاد. و در انتها هم امینم جایزه ی زیادی میگیره و یکی هم در ایران فکر میکنه که بخاطر ارزش و اهمیت کارهای امینم و یا کلاً هیپ هاپ بوده!!

اصلاً خوشم نمیاد پست اینقدر دراز و طویل بشه. :meh-56: ولی حالا که آب از سر گذشت، ادامه میدم!

ما تا اینجا 90 درصد صحبتی که کردیم در ارتباط با "محتوای کلام" در موسیقی بود. از اینجا به بعد بحث رو از کانال دیگه ای ادامه میدیم.

ما حتی اگر فرض کنیم که اصلاً هیپ هاپ از همون اول فرهیخته متولد شده و کلام فلسفی از زبان رپر ها جاریه، اصلاً "کلام" رو چه به "موسیقی"؟؟ پر مفهوم یا کم مفهوم بودنِ یک لیریک، چه دلالتی بر موسیقی داره؟؟ شنونده ی موسیقی، قطعه رو میشنوه که "انشا" بشنوه یا موسیقی گوش کنه؟؟ اینکه "کلام"، خودشو به موسیقی تحمیل کرده تا با ارزشهای موسیقی خودشو به مخاطب بقبولونه، قرار نیست که قضاوت ما رو نسبت به موسیقی مختل کنه. این چیزی که میگم صرفاً در ارتباط با هیپ هاپ نیست، در مورد همه ی استایل های موسیقی با کلام هست، حالا شاید در مورد هیپ هاپ بیشتر! چون کلامِ سایر استایل ها با دزدی کردن از فاکتورهای موزیکال (مثل ملودی) اومدند لاقل بخشی از اجرای موسیقی رو هم به عهده گرفتند. ولی کلامِ هیپ هاپ فاقد همین فاکتور ملودی هم هست و صرفاً آویزونِ ریتم موسیقیه. بالا رفتن از نردبان موسیقی اهمیتی به هیپ هاپ اضافه نمیکنه، که صرفاً میان بعضاً حرفهای سیاسی اجتماعیِ زده شده و نخ نما رو با چشبوندن به "ریتم" بهش ارزش بدن. بعضی ها فکر میکنن مفاهیم سیاسی، یک ارزش و اعتبار برای لیریک هست! شاید برای کلام بطور مستقل اینطور باشه، ولی برای موسیقی، آلوده کردنِ اتمسفر نابِ موزیکال توسط فضای مسموم و دون مایه ی "سیاست" محسوب میشه، و به عبارت دیگه، پایین آوردن شأن و ارزش موسیقی. اینکه "کلام" از موسیقی استفاده ی ابزاری بکنه (بهتره بگیم سو استفاده)، نه به معنی بالا رفتن ارزش کلام خودشه و نه موسیقی. بلکه نشانگر ضعف خودشه.

مخاطب وقتی دلش موسیقی میخواد، "موسیقی" گوش میکنه. وقتی هم که دنبال معنی و مفهوم هست میتونه بره کتاب مطالعه کنه، در سمینارها شرکت کنه، سخنرانی گوش کنه، روزنامه بخونه، انشا بخونه، شعر و مقاله بخونه، کتاب صوتی مطالعه کنه (که مدرن تر هم هست!) . . . موسیقی قراره "موسیقی" تحویل بده، قرار نیست مفاهیم تحمیلیِ کلام رو بدوش بکشه، که اصولاً کارش هم این نیست. کما اینکه بزرگترین آثار تاریخ موسیقی بشر فاقد "کلام" هستند. موسیقی برای خودش ارزشهای مستقل خودشو داره، بدون وابستگی به ارزشهای ادبی. موسیقی برای نفوذ به مخاطب، "هیچ" نیازی به کلام نداره. ولی اگر "کلام"، موسیقی رو مثل یک ظرف در خدمت خودش میبینه، مشکل خودشه، و یا شاید بهتر باشه بگیم "نقصِ" خودشه. موسیقی "ظرف" نیست. اگر کسی فکر میکنه "حرف"ی برای زدن داره، میتونه مکتوب کنه و بنویسه و بعد اونو نشر کنه یا سخنرانی بکنه.

ضمناً لایف استایل بودن یا نبودن چیزی رو عوض نمیکنه. کارتن خوابی هم نوعی لایف استایله! خب، این چه ربطی میتونه داشته باشه؟ اصولاً خیلی از سبک ها لایف استایل هستند. از جمله متال، فانک، پانک . . .

من باز هم میگم، این چیزهایی که گفتم به معنی ردّ و قبول و این حرفها نیست. بحث موسیقی والاتر از این حرفهاست که نیازی به من بگو تو بگو های پرسوپولیسی/استقلالی داشته باشه!! این موضوع رو اگر باز کردم بخاطر اینه که مقوله ها و زمینه های بحثی که داریم میکنیم رو بهتر و وسیع تر بشناسیم، تا بدونیم کجا داریم قدممون رو میذاریم و اطرافمون چی میگذره. من شاید با شنیدن یک کار هیپ هاپ بالا بیارم (که میارم!)، ولی این دلیل نیست که همه مثل من باشن. همونطور که قبلاً هم گفتم، هر چیزی مشتری خودشو داره، ولو یک ریگ. هر کسی هر "پدیده ی صوتی" ای رو که دلش میخواد رو با خیال راحت و آزادی تمام حق داره که بشنوه، البته بدون نیاز به جوّ زدگی و تقلید از دیگران. به شرطی که چیزی که گوش میکنه رو با هدفونِ پشت بسته بشنوه که دیگران اذیت نشن!😁
 
آخرین ویرایش:

ervishja

عضو سایت
6/3/20
68
6
8
ببین، من حالا نمیخوام بحثی رو راه بندازم که این صفحه بشه مثل جواب و جواب بازی های کودکانه ی معمولِ شبکه های اجتماعی. من صرفاً میخوام اگر کسی این پست ها رو میخونه، یه اطلاعات مختصر و بدون جزئیات در ارتباط با استایل های موسیقی و خواستگاهشون بدست بیاره، که نتیجه ی 50 سال مجاورتِ ممتدِ من با موسیقی غربی هست. اطلاعات بی سَنَدی که جوانها الآن با سرچ کردن در اینترنت گیر میارن رو من و همسنّ های من زندگی و تجربه کردیم. به شنوندگان تمام استایل های موسیقی هم احترام میذارم، ولو چیزی که گوش میکنن، مورد تایید یا علاقه من نباشه.

اول اینکه در هیپ هاپ و سایر استایل های غربی چیزی بنام "شعر" یا "اشعار" نداریم، لیریک داریم. "شعر" و "ترانه" مربوط به فرهنگ پاپ ایرانیه و اینها با هم فرق دارن. بعد، اگر قرار بر ارزش گذاری با متراژ "محتوای کلام" باشه، قبل از اینکه حتی چیزی بنام هیپ هاپ متولد بشه، "راک" این کار رو کرده بود. اگر بحث صرفاً "حرف خوب زدن" باشه، "راک" حاضر و آماده این کار رو میکرد و لزومی به وجود هیپ هاپ نبود (البته اگر معیار فقط محتوای کلام بوده، که نیست). مگر اینکه از بی استعدادی و عدم تواناییِ "ملودی خوندن" مجبور شده باشن یه همچین خلقتی بنام هیپ هاپ انجام بدن. چون به هر حال "راک" جُدای از پیشرو بودن در محتوای مفاهیم لیریک، تواناییِ ملودی خوندن هم لازم داره. ولی در هیپ هاپ اصلاً ملودی نداریم که قابلیتی لازم باشه، و کافیه فقط حرف بزنه روی ریتم. ضمناً اون "بلوز" بود که در برابر ظلم و نابرابری پا گرفت، نه هیپ هاپ. تاریخ سبکها و استایلها چیزی نیست که دیگه روشن نباشه. در ادامه، به خواستگاه هیپ هاپ هم در تاریخ خواهیم رسید.

و این "بی اهمیت" یا "با اهمیت" بودنِ محتوای کلامِ یک سبک رو کی تعیین میکنه؟! (حالا در هر استایلی)؟ ما که قرار نیست با یک تعریفِ شخصی از واژه ی "مهم" برای دیگران اهمیت تزریق کنیم و فتوا بدیم. هر چیزی برای مشتریِ خودش "مهم" هست. هر محتوایی مشتریِ خودشو داره و تولید موسیقی عامیانه هم یک بیزنسه، و با مشتری طرفه. بلحاظ محتوا، وزین تر از لیریک های پینک فلوید، که یک بند پیشرو راک بوده، نداریم در تاریخ. همون ادعایی که هیپ هاپِ امروز با عاریه گرفتن از راک سعی میکنه صاحب یک ارزش بشه، ولو عاریتی و کاذب. ولی من شماتت نمیکنم، چون هر استایلی شنونده خودشو داره، ولو با محتوای کلامیِ چرت و پرت.

خواستگاه هیپ هاپ هم داستان جالب خودشو داره. تاریخی که خیلی از هیپ هاپیست های امروز نمیدونن، و اونهایی هم که میدونن، سعی میکنن به روی خودشون نَیارن!
این اسمِ "هیپ هاپ" از اصوات داخل لیریکِ یک قطعه ی رپ (در واقع اولین هیپ هاپ) مربوط به سال 1979 گرفته شده. بند The Sugarhill Gang در اون سال یک کار سینگل رلیز کردند بنام Rapper's Delight که واندر مایک (یکی از خواننده هاش) همینطور مداوم کلمات بدون معنی ای رو مثل هیب، هاب، هیبیدی هاب دی هاب . . . پشت سر هم تکرار میکنه. از وندر مایک که پرسیدند اینها چیه داری میگی، گفت برای کمک بیشتر به ریتم گرفتنِ رقصی و "ریتم رو با کلمات خوندن" این ایده به ذهنم اومد:


لیریکِ Rapper's Delight رو بعنوان اولین هیپ هاپِ تاریخ، در
برای مشاهده لینک‌ها لطفا ورود یا ثبت نام کنید
میتونید بخونید، که نه تنها خبری از محتوای پر معنی و این حرفها نیست، هیچ ارتباطی به اعتراض و ظلم و این حرفها هم نداره! قبل از این کار، چیزی بنام هیپ هاپ نداشتیم. ولی رپ وجود داشت که آنچنان شنونده ای هم نداشت و زیاد هم نبود. اون دوران، اوجِ دیسکو، فانک، فانک راک، هارد راک، پانک راک، پروگرسیو راک و این چیزها بود، و اصلاً کسی رپ گوش نمیکرد. این بند هم Rapper's Delight رو بعنوان یه کار رپ، روی چندتا کورد/ریتمِ فانک اجرا کردند، ولی از آنجاییکه فرقهایی داشت با رپ های قبلی، فروش زیادی کرد و از اون به بعد استایلی به نام همون کلماتِ بی معنی شکل گرفت: هیپ هاپ. ما اون دوران رو سرچ نکردیم، زندگی کردیم!

قرار نیست بیلبورد و گرَمی و غیره برای ما "اهمیت" دیکته کنه! اونها به پرفروش ها جایزه میدن، مثل هر فستیوال دیگه ای. این نشان دهنده ی "اهمیت" یا "ارزش" نیست. صرفاً نشان دهنده ی فروش بیشتره. و فروش بیشتر هم الزاماً به معنی "ارزش" نیست. Thriller بعنوان پرفروش ترین آلبوم تاریخ در گینس ثبت شده. آیا این به معنی اینه که اون 9 آهنگ داخل آلبوم Thriller ارزشمند تر و پر اهمیت تر از فلوت سحرآمیز موزارت هستند؟!! فروش اصلاً ربطی نداره به اهمیت و این حرفها. (هر چند که اون 9 آهنگ رو میشه بعنوان قطعاتی که صاحب فاکتورهای موسیقی هستند لاقل گوش کرد!) ما اگر قرار بشه عنان دل خودمون رو بدیم دست بیلبورد (ها) و گرَمی (ها)، فرقی با یک آدم جوّ زده و دهن بین نخواهیم داشت. حالا چرا هیپ هاپ در مارکت امروز فروش بیشتری داره؟

علت پرفروش بودن هیپ هاپ
من قرار بود یک مقاله ی مفصّل در ارتباط با بیزنس امروزِ ریکورد پروداکشن داشته باشم در این سایت که حالا یه بخشی از اونو اینجا مینویسم.
از زمانی که با تکنولوژیِ "ضبط"، موسیقی به خونه ها راه پیدا کرد، بیزنسی بنام ریکورد پروداکشن هم متولد شد. از اون زمان به بعد طبعاً سازو کارهایی هم در ارتباط با این بیزنس جدید بوجود اومد که حرف اول رو "کمیت" میزد. کمیت فروش بالا = سود بیشتر. مثل هر بیزنس دیگه ای. اما در موسیقی چه فاکتوری تعیین کننده ی این کمیت بود؟ کیفیت موسیقی؟ کیفیت ضبط؟ کیفیت صدای ووکالیست؟ ارنج خوب؟ لیریک پر محتوا؟ شهرتِ ووکالیست؟ . . . کلّی فاکتور در بالا بردن فروش سهم داشتند. ولی از دید کمپانی های تولید کننده و لیبل ها (اکثراً امریکایی)، اینکه منتظر بشن تا یکی از اون فاکتورها تغییر بکنه تا به فروش کمّیِ بیشتری دست پیدا کنند، وقت تلف کردن بود. برای همین اومدند به طرق مختلف و بیشتر از طریق رسانه ها تغییر عمدی (ولی غیر مستقیم) ایجاد کردند در سلیقه ی شنونده ها (با تبلیغات) تا به کمیت های بالای جدیدی از فروش دست پیدا کنند، و در این راه موفق هم بودند. زمانی دیسکو رو Bold کردند در بین عموم، زمانی فانک سلطان بود، زمانی سینت پاپ، یه دوره ای هاوس . . . و این تغییراتِ سلیقه ای هر چند سال یک بار اتفاق می افتاد (با دست های نامرئی کمپانی ها) و کمپانی ها هم بر سر این موضوع سود های خوبی میکردند. اما چرا الآن 20 سال هست که هیپ هاپ چسبیده به سلیقه ی مخاطبین و تغییری نمیکنه (البته بیشتر مخاطبین امریکایی)؟ چون:

1- موسیقی هیپ هاپ دارای ساختار سختی نیست. نه ارکستر میخواد، نه نوازنده، نه نت نویسی، نه تنظیم، نه سواد موسیقی . . . و هر نوجوانی حتی میتونه با یک "بیت" کپی شده از یک آهنگ دیگه، کل قطعه رو ببنده.
2- تکنیک خوندن هیپ هاپ فقط اجرای کلمات روی ریتمه. ملودی نداره که نیاز به مهارت خوانندگی داشته باشه. بنابر این خیلی ها که خواننده ی بدی هستند هم میتونن هیپ هاپ بخونن.
3- تولید هیپ هاپ نیاز به استودیو و تشکیلات و تجهیزاتِ مجهز هم نداره. کما اینکه الآن بچه های دبیرستانی با یک آیپد کار هیپ هاپ تولید میکنن.
4- با امکانی مثل اینترنت، فروش و رلیز شخصی هم راحت شده که تولید کننده اش نه نیازی به لیبل ها داره و نه تبلیغش.

این چهار فاکتور طی 20 سال اخیر باعث شد کمیت کارهای تولیدیِ هیپ هاپ به حد انفجار برسه. این اتفاق نه تنها باعث کم کاریِ کمپانی ها شد، بلکه کمپانی ها قدرت تغییر سلیقه ی مردم رو هم از دست دادند. الآن حدود 15 سال هست که کمپانی ها مدام تلاش میکنن تا این سلیقه رو تغییر بدن، ولی نمیتونن. چون بخاطر اون 4 علت، بقدری کمیت کار هیپ هاپ بیشتر شده که جوان امریکایی اصلاً فرصت نمیکنه بره مثلاً سراغ استایل هایی مثل کارهای مثلاً Adele. کار هیپ هاپ در اینترنت مثل ریگ ریخته و اصلاً اجازه ی انتخاب بین خود اون هیپ هاپی ها رو هم به مخاطب نمیده! یک چنین وضعیتی به کمپانی ها اجازه ی تغییر رو هم نمیده طبعاً. و نتیجه این میشه که فروش هیپ هاپ هم در مقابل استایل های دیگه پایین نمیاد. و در انتها هم امینم جایزه ی زیادی میگیره و یکی هم در ایران فکر میکنه که بخاطر ارزش و اهمیت کارهای امینم و یا کلاً هیپ هاپ بوده!!

اصلاً خوشم نمیاد پست اینقدر دراز و طویل بشه. :meh-56: ولی حالا که آب از سر گذشت، ادامه میدم!

ما تا اینجا 90 درصد صحبتی که کردیم در ارتباط با "محتوای کلام" در موسیقی بود. از اینجا به بعد بحث رو از کانال دیگه ای ادامه میدیم.

ما حتی اگر فرض کنیم که اصلاً هیپ هاپ از همون اول فرهیخته متولد شده و کلام فلسفی از زبان رپر ها جاریه، اصلاً "کلام" رو چه به "موسیقی"؟؟ پر مفهوم یا کم مفهوم بودنِ یک لیریک، چه دلالتی بر موسیقی داره؟؟ شنونده ی موسیقی، قطعه رو میشنوه که "انشا" بشنوه یا موسیقی گوش کنه؟؟ اینکه "کلام" آویزونِ ارزشهای موسیقی شده تا خودشو به مخاطب تحمیل کنه قرار نیست که قضاوت ما رو نسبت به موسیقی مختل کنه. این چیزی که میگم صرفاً در ارتباط با هیپ هاپ نیست، در مورد همه ی استایل های موسیقی با کلام هست، حالا شاید در مورد هیپ هاپ بیشتر! چون کلامِ سایر استایل ها لاقل با دزدی کردن از فاکتورهای موزیکال (مثل ملودی) اومدند بخشی از اجرای موسیقی رو هم به عهده گرفتند. ولی کلامِ هیپ هاپ فاقد همین فاکتور ملودی هم هست و صرفاً آویزونِ ریتم موسیقیه. اینکه "کلام" از موسیقی استفاده ی ابزاری بکنه (در واقع سو استفاده)، نه به معنی بالا رفتن ارزش خودشه و نه موسیقی. موسیقی ارزشهای مستقل خودشو داره.

مخاطب وقتی دلش موسیقی میخواد، "موسیقی" گوش میکنه. وقتی هم که دنبال مفهوم هست میتونه بره کتاب مطالعه کنه، در سمینارها شرکت کنه، سخنرانی گوش کنه، روزنامه بخونه، انشا بخونه، شعر و مقاله بخونه، کتاب صوتی مطالعه کنه (که مدرن تر هم هست!) . . . موسیقی قراره "موسیقی" تحویل بده، قرار نیست مفاهیم تحمیلیِ کلام رو بدوش بکشه، که اصولاً کارش هم این نیست. کما اینکه بزرگترین آثار تاریخ موسیقی بشر فاقد "کلام" هستند. موسیقی برای خودش ارزشهای مستقل خودشو داره، بدون وابستگی به ارزشهای ادبی. بنابر این اگر "کلام"، موسیقی رو مثل یک ظرف در خدمت خودش میبینه، مشکل خودشه، و یا شاید بهتر باشه بگیم "نقصِ" خودشه. موسیقی "ظرف" نیست. اگر کسی فکر میکنه "حرف"ی برای زدن داره، میتونه بنویسه و بعد اونو سخنرانی بکنه.

ضمناً لایف استایل بودن یا نبودن چیزی رو عوض نمیکنه. کارتن خوابی هم نوعی لایف استایله! خب، این چه ربطی میتونه داشته باشه؟ اصولاً خیلی از سبک ها لایف استایل هستند. از جمله متال، فانک، پانک . . .

من باز هم میگم، این چیزهایی که گفتم به معنی ردّ و قبول و این حرفها نیست. بحث موسیقی والاتر از این حرفهاست که نیازی به من بگو تو بگو های پرسوپولیسی/استقلالی داشته باشه!! این موضوع رو اگر باز کردم بخاطر اینه که مقوله ها و زمینه های بحثی که داریم میکنیم رو بهتر و وسیع تر بشناسیم، تا بدونیم کجا داریم قدممون رو میذاریم. من شاید با شنیدن یک کار هیپ هاپ بالا بیارم، ولی این دلیل نیست که همه مثل من باشن. همونطور که قبلاً هم گفتم، هر چیزی مشتری خودشو داره، ولو یک ریگ. هر کسی هر "صدا"یی رو که دلش میخواد رو با خیال راحت حق داره که بشنوه، بدون نیاز به جوّ زدگی و تقلید از دیگران. به شرطی که چیزی که گوش میکنه رو با هدفونِ پشت بسته بشنوه که دیگران اذیت نشن!😁
حرف های جالبی زدید اما شما یه پارامتر سطح بالایی دارید برای خودتون و طبق عینک اون پارامتر نگاه میکنید! مثل مسعود فراستی که کار های باخ و هیچکاک رو معیار قرار میده خب مسلما فیلم های ایرانی براش بیشتر از افتضاح هستند! در مورد محتوا خیلی موافق نیستم مثلا رپری به اسم توپاک که انقلابی رو به پا کرد هم علیه سیاست آمریکا و هم نژاد پرستی یا رپری به اسم ایمورتال تکنیک که حادثه یازده سمپتامبر رو یک توطئه جهانی برای حمله به عراق میدونست و کلی افشاگری کرد! تو کدوم سبک این افشاگری ها و محتوا ها رو میشه دید؟ یا رپری مثه وینی پز و خیلی های آندرگراند آمریکا یا به اصطلاح هیپ هاپ هد!
 

ervishja

عضو سایت
6/3/20
68
6
8
ببین، من حالا نمیخوام بحثی رو راه بندازم که این صفحه بشه مثل جواب و جواب بازی های کودکانه ی معمولِ شبکه های اجتماعی. من صرفاً میخوام اگر کسی این پست ها رو میخونه، یه اطلاعات مختصر و بدون جزئیات در ارتباط با استایل های موسیقی و خواستگاهشون بدست بیاره، که نتیجه ی 50 سال مجاورتِ ممتدِ من با موسیقی غربی هست. اطلاعات بی سَنَدی که جوانها الآن با سرچ کردن در اینترنت گیر میارن رو من و همسنّ های من زندگی و تجربه کردیم. به شنوندگان تمام استایل های موسیقی هم احترام میذارم، ولو چیزی که گوش میکنن، مورد تایید یا علاقه من نباشه.

اول اینکه در هیپ هاپ و سایر استایل های غربی چیزی بنام "شعر" یا "اشعار" نداریم، لیریک داریم. "شعر" و "ترانه" مربوط به فرهنگ پاپ ایرانیه و اینها با هم فرق دارن. بعد، اگر قرار بر ارزش گذاری با متراژ "محتوای کلام" باشه، قبل از اینکه حتی چیزی بنام هیپ هاپ متولد بشه، "راک" این کار رو کرده بود. اگر بحث صرفاً "حرف خوب زدن" باشه، "راک" حاضر و آماده این کار رو میکرد و لزومی به وجود هیپ هاپ نبود (البته اگر معیار فقط محتوای کلام بوده، که نیست). مگر اینکه از بی استعدادی و عدم تواناییِ "ملودی خوندن" مجبور شده باشن یه همچین خلقتی بنام هیپ هاپ انجام بدن. چون به هر حال "راک" جُدای از پیشرو بودن در محتوای مفاهیم لیریک، تواناییِ ملودی خوندن هم لازم داره. ولی در هیپ هاپ اصلاً ملودی نداریم که قابلیتی لازم باشه، و کافیه فقط حرف بزنه روی ریتم. ضمناً اون "بلوز" بود که در برابر ظلم و نابرابری پا گرفت، نه هیپ هاپ. تاریخ سبکها و استایلها چیزی نیست که دیگه روشن نباشه. در ادامه، به خواستگاه هیپ هاپ هم در تاریخ خواهیم رسید.

و این "بی اهمیت" یا "با اهمیت" بودنِ محتوای کلامِ یک سبک رو کی تعیین میکنه؟! (حالا در هر استایلی)؟ ما که قرار نیست با یک تعریفِ شخصی از واژه ی "مهم" برای دیگران اهمیت تزریق کنیم و فتوا بدیم. هر چیزی برای مشتریِ خودش "مهم" هست. هر محتوایی مشتریِ خودشو داره و تولید موسیقی عامیانه هم یک بیزنسه، و با مشتری طرفه. بلحاظ محتوا، وزین تر از لیریک های پینک فلوید، که یک بند پیشرو راک بوده، نداریم در تاریخ. همون ادعایی که هیپ هاپِ امروز با عاریه گرفتن از راک سعی میکنه صاحب یک ارزش بشه، ولو عاریتی و کاذب. ولی من شماتت نمیکنم، چون هر استایلی شنونده خودشو داره، ولو با محتوای کلامیِ چرت و پرت.

خواستگاه هیپ هاپ هم داستان جالب خودشو داره. تاریخی که خیلی از هیپ هاپیست های امروز نمیدونن، و اونهایی هم که میدونن، سعی میکنن به روی خودشون نَیارن!
این اسمِ "هیپ هاپ" از اصوات داخل لیریکِ یک قطعه ی رپ (در واقع اولین هیپ هاپ) مربوط به سال 1979 گرفته شده. بند The Sugarhill Gang در اون سال یک کار سینگل رلیز کردند بنام Rapper's Delight که واندر مایک (یکی از خواننده هاش) همینطور مداوم کلمات بدون معنی ای رو مثل هیب، هاب، هیبیدی هاب دی هاب . . . پشت سر هم تکرار میکنه. از وندر مایک که پرسیدند اینها چیه داری میگی، گفت برای کمک بیشتر به ریتم گرفتنِ رقصی و "ریتم رو با کلمات خوندن" این ایده به ذهنم اومد:


لیریکِ Rapper's Delight رو بعنوان اولین هیپ هاپِ تاریخ، در
برای مشاهده لینک‌ها لطفا ورود یا ثبت نام کنید
میتونید بخونید، که نه تنها خبری از محتوای پر معنی و این حرفها نیست، هیچ ارتباطی به اعتراض و ظلم و این حرفها هم نداره! قبل از این کار، چیزی بنام هیپ هاپ نداشتیم. ولی رپ وجود داشت که آنچنان شنونده ای هم نداشت و زیاد هم نبود. اون دوران، اوجِ دیسکو، فانک، فانک راک، هارد راک، پانک راک، پروگرسیو راک و این چیزها بود، و اصلاً کسی رپ گوش نمیکرد. این بند هم Rapper's Delight رو بعنوان یه کار رپ، روی چندتا کورد/ریتمِ فانک اجرا کردند، ولی از آنجاییکه فرقهایی داشت با رپ های قبلی، فروش زیادی کرد و از اون به بعد استایلی به نام همون کلماتِ بی معنی شکل گرفت: هیپ هاپ. ما اون دوران رو سرچ نکردیم، زندگی کردیم!

قرار نیست بیلبورد و گرَمی و غیره برای ما "اهمیت" دیکته کنه! اونها به پرفروش ها جایزه میدن، مثل هر فستیوال دیگه ای. این نشان دهنده ی "اهمیت" یا "ارزش" نیست. صرفاً نشان دهنده ی فروش بیشتره. و فروش بیشتر هم الزاماً به معنی "ارزش" نیست. Thriller بعنوان پرفروش ترین آلبوم تاریخ در گینس ثبت شده. آیا این به معنی اینه که اون 9 آهنگ داخل آلبوم Thriller ارزشمند تر و پر اهمیت تر از فلوت سحرآمیز موزارت هستند؟!! فروش اصلاً ربطی نداره به اهمیت و این حرفها. (هر چند که اون 9 آهنگ رو میشه بعنوان قطعاتی که صاحب فاکتورهای موسیقی هستند لاقل گوش کرد!) ما اگر قرار بشه عنان دل خودمون رو بدیم دست بیلبورد (ها) و گرَمی (ها)، فرقی با یک آدم جوّ زده و دهن بین نخواهیم داشت. حالا چرا هیپ هاپ در مارکت امروز فروش بیشتری داره؟

علت پرفروش بودن هیپ هاپ
من قرار بود یک مقاله ی مفصّل در ارتباط با بیزنس امروزِ ریکورد پروداکشن داشته باشم در این سایت که حالا یه بخشی از اونو اینجا مینویسم.
از زمانی که با تکنولوژیِ "ضبط"، موسیقی به خونه ها راه پیدا کرد، بیزنسی بنام ریکورد پروداکشن هم متولد شد. از اون زمان به بعد طبعاً سازو کارهایی هم در ارتباط با این بیزنس جدید بوجود اومد که حرف اول رو "کمیت" میزد. کمیت فروش بالا = سود بیشتر. مثل هر بیزنس دیگه ای. اما در موسیقی چه فاکتوری تعیین کننده ی این کمیت بود؟ کیفیت موسیقی؟ کیفیت ضبط؟ کیفیت صدای ووکالیست؟ ارنج خوب؟ لیریک پر محتوا؟ شهرتِ ووکالیست؟ . . . کلّی فاکتور در بالا بردن فروش سهم داشتند. ولی از دید کمپانی های تولید کننده و لیبل ها (اکثراً امریکایی)، اینکه منتظر بشن تا یکی از اون فاکتورها تغییر بکنه تا به فروش کمّیِ بیشتری دست پیدا کنند، وقت تلف کردن بود. برای همین اومدند به طرق مختلف و بیشتر از طریق رسانه ها تغییر عمدی (ولی غیر مستقیم) ایجاد کردند در سلیقه ی شنونده ها (با تبلیغات) تا به کمیت های بالای جدیدی از فروش دست پیدا کنند، و در این راه موفق هم بودند. زمانی دیسکو رو Bold کردند در بین عموم، زمانی فانک سلطان بود، زمانی سینت پاپ، یه دوره ای هاوس . . . و این تغییراتِ سلیقه ای هر چند سال یک بار اتفاق می افتاد (با دست های نامرئی کمپانی ها) و کمپانی ها هم بر سر این موضوع سود های خوبی میکردند. اما چرا الآن 20 سال هست که هیپ هاپ چسبیده به سلیقه ی مخاطبین و تغییری نمیکنه (البته بیشتر مخاطبین امریکایی)؟ چون:

1- موسیقی هیپ هاپ دارای ساختار سختی نیست. نه ارکستر میخواد، نه نوازنده، نه نت نویسی، نه تنظیم، نه سواد موسیقی . . . و هر نوجوانی حتی میتونه با یک "بیت" کپی شده از یک آهنگ دیگه، کل قطعه رو ببنده.
2- تکنیک خوندن هیپ هاپ فقط اجرای کلمات روی ریتمه. ملودی نداره که نیاز به مهارت خوانندگی داشته باشه. بنابر این خیلی ها که خواننده ی بدی هستند هم میتونن هیپ هاپ بخونن.
3- تولید هیپ هاپ نیاز به استودیو و تشکیلات و تجهیزاتِ مجهز هم نداره. کما اینکه الآن بچه های دبیرستانی با یک آیپد کار هیپ هاپ تولید میکنن.
4- با امکانی مثل اینترنت، فروش و رلیز شخصی هم راحت شده که تولید کننده اش نه نیازی به لیبل ها داره و نه تبلیغش.

این چهار فاکتور طی 20 سال اخیر باعث شد کمیت کارهای تولیدیِ هیپ هاپ به حد انفجار برسه. این اتفاق نه تنها باعث کم کاریِ کمپانی ها شد، بلکه کمپانی ها قدرت تغییر سلیقه ی مردم رو هم از دست دادند. الآن حدود 15 سال هست که کمپانی ها مدام تلاش میکنن تا این سلیقه رو تغییر بدن، ولی نمیتونن. چون بخاطر اون 4 علت، بقدری کمیت کار هیپ هاپ بیشتر شده که جوان امریکایی اصلاً فرصت نمیکنه بره مثلاً سراغ استایل هایی مثل کارهای مثلاً Adele. کار هیپ هاپ در اینترنت مثل ریگ ریخته و اصلاً اجازه ی انتخاب بین خود اون هیپ هاپی ها رو هم به مخاطب نمیده! یک چنین وضعیتی به کمپانی ها اجازه ی تغییر رو هم نمیده طبعاً. و نتیجه این میشه که فروش هیپ هاپ هم در مقابل استایل های دیگه پایین نمیاد. و در انتها هم امینم جایزه ی زیادی میگیره و یکی هم در ایران فکر میکنه که بخاطر ارزش و اهمیت کارهای امینم و یا کلاً هیپ هاپ بوده!!

اصلاً خوشم نمیاد پست اینقدر دراز و طویل بشه. :meh-56: ولی حالا که آب از سر گذشت، ادامه میدم!

ما تا اینجا 90 درصد صحبتی که کردیم در ارتباط با "محتوای کلام" در موسیقی بود. از اینجا به بعد بحث رو از کانال دیگه ای ادامه میدیم.

ما حتی اگر فرض کنیم که اصلاً هیپ هاپ از همون اول فرهیخته متولد شده و کلام فلسفی از زبان رپر ها جاریه، اصلاً "کلام" رو چه به "موسیقی"؟؟ پر مفهوم یا کم مفهوم بودنِ یک لیریک، چه دلالتی بر موسیقی داره؟؟ شنونده ی موسیقی، قطعه رو میشنوه که "انشا" بشنوه یا موسیقی گوش کنه؟؟ اینکه "کلام" آویزونِ ارزشهای موسیقی شده تا خودشو به مخاطب تحمیل کنه قرار نیست که قضاوت ما رو نسبت به موسیقی مختل کنه. این چیزی که میگم صرفاً در ارتباط با هیپ هاپ نیست، در مورد همه ی استایل های موسیقی با کلام هست، حالا شاید در مورد هیپ هاپ بیشتر! چون کلامِ سایر استایل ها لاقل با دزدی کردن از فاکتورهای موزیکال (مثل ملودی) اومدند بخشی از اجرای موسیقی رو هم به عهده گرفتند. ولی کلامِ هیپ هاپ فاقد همین فاکتور ملودی هم هست و صرفاً آویزونِ ریتم موسیقیه. اینکه "کلام" از موسیقی استفاده ی ابزاری بکنه (در واقع سو استفاده)، نه به معنی بالا رفتن ارزش خودشه و نه موسیقی. موسیقی ارزشهای مستقل خودشو داره.

مخاطب وقتی دلش موسیقی میخواد، "موسیقی" گوش میکنه. وقتی هم که دنبال مفهوم هست میتونه بره کتاب مطالعه کنه، در سمینارها شرکت کنه، سخنرانی گوش کنه، روزنامه بخونه، انشا بخونه، شعر و مقاله بخونه، کتاب صوتی مطالعه کنه (که مدرن تر هم هست!) . . . موسیقی قراره "موسیقی" تحویل بده، قرار نیست مفاهیم تحمیلیِ کلام رو بدوش بکشه، که اصولاً کارش هم این نیست. کما اینکه بزرگترین آثار تاریخ موسیقی بشر فاقد "کلام" هستند. موسیقی برای خودش ارزشهای مستقل خودشو داره، بدون وابستگی به ارزشهای ادبی. بنابر این اگر "کلام"، موسیقی رو مثل یک ظرف در خدمت خودش میبینه، مشکل خودشه، و یا شاید بهتر باشه بگیم "نقصِ" خودشه. موسیقی "ظرف" نیست. اگر کسی فکر میکنه "حرف"ی برای زدن داره، میتونه بنویسه و بعد اونو سخنرانی بکنه.

ضمناً لایف استایل بودن یا نبودن چیزی رو عوض نمیکنه. کارتن خوابی هم نوعی لایف استایله! خب، این چه ربطی میتونه داشته باشه؟ اصولاً خیلی از سبک ها لایف استایل هستند. از جمله متال، فانک، پانک . . .

من باز هم میگم، این چیزهایی که گفتم به معنی ردّ و قبول و این حرفها نیست. بحث موسیقی والاتر از این حرفهاست که نیازی به من بگو تو بگو های پرسوپولیسی/استقلالی داشته باشه!! این موضوع رو اگر باز کردم بخاطر اینه که مقوله ها و زمینه های بحثی که داریم میکنیم رو بهتر و وسیع تر بشناسیم، تا بدونیم کجا داریم قدممون رو میذاریم. من شاید با شنیدن یک کار هیپ هاپ بالا بیارم، ولی این دلیل نیست که همه مثل من باشن. همونطور که قبلاً هم گفتم، هر چیزی مشتری خودشو داره، ولو یک ریگ. هر کسی هر "صدا"یی رو که دلش میخواد رو با خیال راحت حق داره که بشنوه، بدون نیاز به جوّ زدگی و تقلید از دیگران. به شرطی که چیزی که گوش میکنه رو با هدفونِ پشت بسته بشنوه که دیگران اذیت نشن!😁
بنظرم موسیقی برای هیپ هاپ صرفا یه بهانست واسه زدن یه حرف یه درد یه فانتزی جنسی یا یه خاطره و داستان! من تو هیچ سبکی تا این حد آزادی رو ندیدم حداقال آلان! مطالب مربوط به فروش و پشت پرده های کمپانی ها درسته!
 
  • تشکر
واکنش‌ها: Amusica