موزیک و فیلمهای موزیکال

شروع موضوع توسط Farhood ‏14/10/14 در انجمن موسیقی متن ( OST )

تاپیک موزیک و فیلمهای موزیکال تالار موسیقی متن ( OST ) در persian-music.org.

  1. Farhood

    Farhood Capo del clan

    تاریخ عضویت:
    ‏21/12/11
    ارسال ها:
    1,006
    جنسیت:
    مرد
    محل سکونت:
    .
    امتیازات:
    +4,203 / 0 / -2
    نرم افزار:
    cubase, soundforge
    همه ی ما اصطلاح "فیلم موزیکال" رو کم و بیش شنیدیم؛ ولی شاید جای ارائه ی دیتیل هایی از این موضوع، در این سایت خالی باشه.
    تقریباً از دهه های اول قرن پیش فیلمهایی با مضمون "سرگرم کننده" (Entertainment) شرع به تولید شد که موسیقی و آواز در اون محوریت اصلی رو داشت. از معروف ترین اونها در سالهای آغازین، The Jazz Singer رو میشه اسم برد. این فیلم ضمن موزیکال بودن، اولین فیلم ناطق تاریخ سینما هم بود. یعنی بازیگرها با صدای خودشون صحبت هم میکردند. (در دوران پیش از ناطق، دایلوگ وجود نداشت. موسیقی سرتاسر فیلم رو همراهی میکرد و مکالمات بصورت کتبی لابلای تصویر نمایش داده میشد.) کم کم ضمن آواز در کنار دایلوگ، رقص (یا حرکات موزون!) هم به کار اضافه شد. تولید در این ژنر بقدری بالا گرفت که اکثر کمپانی های سینمایی هالیوود در طول سال فقط "موزیکال" تولید میکرند. در دورانی که چیزی بنام تلویزیون وجود نداشت، طبعاً دیدن چنین صحنه هایی از رقص و آواز برای مردم، فقط از طریق سینما امکان پذیر بود. دهه های 50 و 60 میلادی اوج این ژنر بود که آثاری مثل Mary Poppins, Dancing in the Rain, The Sound of Music و هنرمندانی مثل فرد آستر، جینجر راجرز، جودی گارلند و خیلی های دیگه رو در تاریخ سینما به یادگار گذاشتند. از اون آثار، بعنوان آثار کلاسیکِ سینمای موزیکال اسم برده میشه. آوازهایی از اون دوران به یادگار موند که هنوز هم کاور میشن.

    با ورود تلویزیون و تغییرات فرهنگی اواخر دهه 60 میلادی در غرب، کم کم از مشتری اون نوع موزیکالهایی که آنچنان هم منطق داستانی واقعی نداشتند (مثلاً یه دفعه لباس شخصیتها و دکور صحنه عوض میشد و شخص شروع به آواز خوندن میکرد) کاسته شد. مخصوصاً باب شدن "موزیک ویدئو" در تلویزیون، انگیزه ای برای دیدن مشابه چنین تصویرهایی رو برای بیننده در سینما باقی نمیذاشت. ولی ژنر موزیکال از بین نرفت، بلکه وارد مسیر دیگه ای شد که دیگه آنچنان هم Entertainment محسوب نمیشد. تا جایی که در سال 2001 فیلم موزیکالی ساخته میشه که در عین موزیکال بودن، سکانسهای موزیکال اون منطق داستانی داره و در انتها نه تنها بیننده با ذهنی سرشار از سرمستی از موسیقی سینما رو ترک نمیکنه، بلکه بسیار هم غمگین و افکاری سیاه و در عین حال عمیق سینما رو ترک میکنه (Dancer in the Dark).

    الآن پس از گذشت سالها از دوران کلاسیکِ موزیکال، آثار اون دوره دوباره شنونده پیدا کرده و تولید کنندگان موسیقی شروع به احیای همون آثار کردند، با امکانات دیجیتال. ارکستر John Wilson Orchestra یکی از ارکسترهای قوی انگلیسی هست که در تبحر اجرای موزیک "ارکسترال جَز" شهرت داره. در ویدئوی زیر گوشه ای از اجرای این ارکستر رو در حین ریکورد استودیویی قطعات کلاسیکِ موزیکال سینمایی نشون میده:



    John Wilson رهبر این ارکستر که سن چندان زیادی هم نداره، رهبری هست که تک تک اعضای ارکستر، ارتباط کاری بسیار رضایتمندی با اون دارند؛ و یک چنین ارتباط موفقی مابین رهبر و نوازندگان ارکستر، یک موفقیت بزرگ برای یک رهبر محسوب میشه:

     
    آخرین ویرایش: ‏14/10/14
    • خوشم اومد خوشم اومد x 3
بارگذاری...

عبارات جستجو شده:

  1. پرشین موزیکال